nachtgedachten

‘Jullie staan in een file van minstens tien kilometer en het kan nog wel even duren, voordat jullie in Utrecht zijn? Geen probleem. Nee, echt niet. Het concert begint toch pas om een uur of acht. Zie je dan. Ja. Nee, echt geen probleem. Ik zie je.’ De mobiele telefoon gespte ik weer aan mijn broekriem en ik keek Rozemarijn aan. Die middag was ik al vroeg met de trein in Utrecht aangekomen voor een concert in Tivoli en was even bij haar op het werk langsgegaan. Ze is conservator bij één van de musea in de Domstad, maar ook een voormalig collega van het Meertens. Ze heeft me het gehele museum al laten zien en we waren nu op haar kantoor wat aan het roddelen en bijkletsen met wat koffie. En dan gaat Marcel mij vragen of het erg was, dat het wat langer ging duren? Moest ik daar nu echt antwoord op gaan geven?