nachtgedachten

Onevenwichtig, dat was het woord dat ik zocht. Dinsdagnacht kon ik er niet op komen, maar onevenwichtig is een goed woord om het concert van Spock’s Beard in Tivoli te omschrijven. Er stonden twee drumstellen op het podium. Natuurlijk, Neal Morse had zichzelf in God gevonden en Nick D’Virgilio had de rol van leadsinger overgenomen. Nick was al de drummer en zong zo nu en dan al een nummer tijdens het concert, maar dit zou dus betekenen dat er én een tweede drummer zou zijn &eacuten dat Nick zijn drumstokjes toch niet zomaar kon laten rusten.

Tijdens het eerste nummer Onomatopoeia was het geluid ronduit slecht te noemen, dus laat ik daar niet over zeuren. Maar tijdens Gibberish, een Gentle Giant-achtig nummer, viel op dat Jim Keegan heel anders drumt dan Nick. Kunt u zich Larry Mullen ten tijde van Boy en vooral War nog herinneren? Dat zo hard en fel mogelijk rammen op de drumvellen, weinig subtiel. Die subtiliteit kende Jim wel, maar speelde zo agressief dat het vervreemdend werkte. De tijden dat Nick aan het drummen ging, viel alles ook zo beter op zijn plek. Er stonden dus twee drumstellen en u wilt toch nog een antwoord op uw vraag? Ja, er was een drumbattle en ik ben toen maar even twee bier een cassis zonder ijs gaan halen. *zucht*

Dan moet u ook nog weten dat Spock’s Beard van het type progrock is, welke naast de korte heftige nummers ook lange epische stukken stukken spelen. Helaas maakten ze de fout deze niet om en om te spelen. Het ene epische stuk werd gevolgd door het andere, waarna twee korte nummers gespeeld werden (twee ballads nog wel). Dan raak ik mijn concentratie kwijt en ik was niet de enige die aan degenen naast mij vroeg of een volgend biertje er nog wel in zou gaan.

Begrijp me goed, er is geen betere liveband dan Spock’s Beard. Maar dinsdag leek het erop, alsof de nervositeit over het wegvallen van Neal Morse ieder lid van de band parten bleef spelen en ze de setlist ter plekke bleven veranderen om iedereen maar ter willen te zijn. Als zelfs Ryo Okumoto zijn aan waanzinnigheid grenzend enthousiasme niet goed kwijt kan, dan speelde een bepaald soort vrees de band toch parten. Mocht u nu de indruk hebben dat het een slecht concert was, dan moet u weten dat ik geenzins deze mening toegedaan ben. Zij zijn de enige band ter wereld die, naar mijn mening, nog weg kunnen komen met dit soort muziek. Zij zijn de enige, die deze muziek nog overtuigend op de planken kunnen brengen. Alleen waren ze gister nog niet helemaal klaar voor een concert zonder Neal. Het werd een goed concert van Spock’s Beard zonder Neal Morse, maar goed was niet goed genoeg. En dan is onevenwichtig een goed woord om dit concert te omschrijven.