nachtgedachten

Vanmorgen moest ik naar de tandarts. Alhoewel je nog maar één keer vergoed krijgt, blijf ik nog steeds trouw elk half jaar naar de Cornelis Dirkszstraat gaan. Als het zou kunnen, zou ik ook wel elk jaar door mijn huisarts onderzocht willen worden. Het kan toch nooit kwaad, dan worden kwaaltjes eerder gezien. Zo meneer Schukking, ik zie dat u toch weer een beetje aangekomen bent. En wat denken we daar aan te gaan doen? Dat werk dus.

Maar vanmorgen stond deze jongen in de stromende regen op de tram naar de tandarts te wachten. Ik keek eens naar rechts en zag een nieuwe Combino voor de brug bij de avondzaak stil staan met de knipperlichten aan beide kanten aan. Het zal toch niet zo zijn, dacht ik, dat het GVB uitgerekend nu moet gaan staken? Een busje van het openbaar vervoer reed naar de halte toe, de man achter het stuur vertelde dat de tram verderop defect was en dat hij ons wel naar de halte van de bus wilde brengen. Een beetje een loos gebaar, daar hij ons ook naar het tijdelijk eindpunt van de tram had kunnen brengen. Nu moesten we eerst op de bus wachten, waar we na drie halte’s moesten overstappen op de tram.

Dus ik besloot om vanaf de Van Hallstraat binnendoor te lopen via de nieuwbouw op de Buyskade, best mooi geworden overigens, over de brug naar de Jan van Galenstraat en die dan uitlopen tot de onderdoorgang bij het sportpark om zo naar de praktijk te lopen. Volkomen doorweekt kwam ik de trap opgelopen, waar mijn tandarts net de deur opendeed. Het was duidelijk dat hij met de auto gekomen was, zelfs in de bus blijf je niet zo droog.

Of ik klachten had? Neuh, niet echt. Hij ging met het haakje langs mijn gebit, keek nog nauwgezet met het spiegeltje en zei voldaan, dat het er wederom allemaal keurig uitzag. Nog even wat tandsteen verwijderen, ietwat polijsten en dan waren we alweer klaar met elkaar. Zeven minuten later stond ik alweer in de herfst en was €29,20 armer. Dat is niet helemaal waar. Mijn tanden voelden weer heerlijk glad aan, wanneer ik er met mijn tong overheen gleed. Is ook wat waard, toch?

Bij de Gary’s in de Kinkerstraat nog een superwarme bagel met mozzarella, tomaat en pesto gehaald, waarna de tram me verder de dag in bracht. Geen conducteur te zien en de bestuurder wuifde mijn strippenkaart weg, mijn humeur verbeterde tegelijk met mijn staat van wakker zijn. Het laatste stukje pesto haalde het jongetje voor me van mijn neus en stopte het in zijn mond. Die is lekker voor mij, zei hij nog plagerig.