nachtgedachten

De Uitmarkt was de avond ingegaan en ik stond in de rij voor de laatste gratis voorstelling van het weekend. Mylene d’Anjou in de grote zaal van Bellevue. Nog zeker een uur wachten, het begon kouder te worden en toch werd de rij niet korter. Gratis.

Een man kwam achter mij in de rij staan te wachten. Duidelijk op leeftijd, waarschijnlijk gepensioneerd. Hij begon te praten. Te praten over het theater, waar hij nu veel meer tijd voor had. Over zijn werk als vrijwilliger bij de politie. Ja jongen, dat idee dat hebben ze uit Scandinavië gehaald. Dan hebben wij oudjes nog wat zinnigs te doen en kunnen die jonkies boeven gaan vangen. Ik was er wel bij, toen ze die verkrachter in het Westerpark oppakten. Mooi man, dat soort mensen moesten ze ophangen aan hun…

Hij liet ook foto’s zien van zijn kleinkinderen, die hij in zijn portemonnee bewaarde. Schatten allemaal, natuurlijk. Dat hadden mijn kinderen kunnen zijn, dacht ik. Niet dat ik schattig ben, maar zo qua leeftijd. De man was niet langer getrouwd, zat alweer achter de vrouwtjes aan. Ik zal je vertellen jongen, hoe bekakter ze praten hoe liever ze willen. Als je begrijpt wat ik bedoel. En hij gaf mij daarbij een vette knipoog.

Zo was hij de verleden maand een vrouwtje tegengekomen uit de Concertgebouwbuurt. Dus ik neem haar mee eten. Een hapje, een drankje, je kunt de rest vast zelf wel invullen. Weer zo een vette knipoog. Bel ik haar de dag erna op, zegt ze plots tegen mij: …ik zit even met mijn poes te spelen. Dat moet je tegen mij zeggen. Zij kwaad natuurlijk en ook nooit meer wat van gehoord.

Dat soort mensen heeft geen humor. Mijn vrouwtje moet wel een beetje humor hebben. De zaaldeuren gingen open, de man verdween de zaal in en wist een plek tussen twee aantrekkelijke dames op leeftijd te veroveren. Mylene was geweldig, maar ik had mijn voorstelling al gehad. Deze man heeft een verhaal, een publiek is er vast ook wel voor te vinden.