nachtgedachten

Ik had al een keer meegedaan aan deze sneeuwbal, maar ik was iets te nieuwsgierig om Liesan niet te vragen of zij mij misschien een vijftal vragen wilde stellen. Om het eenjarig bestaan van mijn bescheiden logje te vieren. Of zoiets. Daar gaan we…

The Rules.
1. Leave a comment, saying you want to be interviewed.
2. I will respond; I’ll ask you five questions.
3. You’ll update your website with my five questions, and your five answers.
4. You’ll include this explanation.
5. You’ll ask other people five questions when they want to be interviewed

1. Waarom ben je ooit begonnen met het bijhouden van een weblog?
Omdat het mogelijk is. De website die u nu aan het bekijken bent, bestaat al iets langer dan het weblog en loopt wat uiterlijk betreft dan ook best achter. Ik roep dan maar, dat dat wel komt. En dat komt ook wel, ooit.

Maar zo een twee jaar geleden kwam ik bij het zoeken naar leuke fontjes terecht op de website van Mary Forrest. Nieuwsgierig als ik ben, doorwrocht ik de andere onderdelen van haar website en ze bleek ook een weblog bij te houden. Tot op de dag van vandaag verslind ik haar stukjes, maar ik werd ook al snel nieuwsgierig of en hoe ik zelf zo een weblog op zou kunnen zetten.

Alles elke keer met de hand gaan inkloppen, daar had ik geen zin in. Dus op zoek het betere gereedschap. De uiteindelijke keuze viel al snel op Blogger, al heb ik ook nog wel wat geprobeerd met Pitas, Diaryland en LiveJournal.

Alleen had ik er niet bij nagedacht, dat een weblog natuurlijk ook nog gevuld zou moeten worden. Maar daar worstel ik, nu een jaar later, nog steeds mee. Het verbaast me eigenlijk nog meer, dat enkele van u mijn dingetjes ook nog plezant schijnt vinden om te lezen. Maar die verbazing zullen we maar onder de noemer ‘valse bescheidenheid’ wegschrijven.

In het begin dacht ik ook dat het een heel erg solitaire bezigheid zou zijn, maar u lijkt dat mij niet toe te staan. En dat is maar goed ook…

Aan het uiterlijk van het weblog, en de website in zijn geheel, moet nog het nodige gesleuteld worden. Zo lijkt me de tekst moeilijk te lezen voor kleurenblinden, daar moet dus nog iets aan veranderd worden. Niet dat iemand geklaagd heeft of dat ik op zoek ben naar een zo groot mogelijk publiek. Welnee, omdat het mogelijk is.

2. Wat wil je in dit leven perse nog een keertje doen? / Wat wil je in je leven nog zeker een keertje doen?
Eens even kijken. Mijn zusje bezoeken natuurlijk, meedoen met de popquiz in de Koe en geen laatste worden, heftig verliefd geraken en niet afgewezen worden, afstuderen, voor het eerst in mijn leven werken onder een vast contract (bestaan die nog?) en als grootvader mijn allerliefste kleindochter (ze lijkt dan ook sprekend op haar oma) in het Amsterdams Bos trakteren op een grote pannenkoek met veel ijs en slagroom.

Dat zou ik allemaal in mijn leven zeker en perse een keertje willen doen. Maar het liefst zou ik, al was het maar een keer in mijn leven, een radioprogramma willen presenteren. Een beetje de LPshow nadoen, maar dan anders. “Goedenacht luisteraars, mijn naam is Edwin en ik heet u welkom bij alweer een uur radio bij Veronica FM. Wat kunt u vannacht van ons verwachten? In het eerste uur hebben we de primeur van de nieuwe Neko Case en heeft Liesan een prettig gesprek met Loreena McKennitt over haar nieuwe franstalige album. Maar u moet vooral ook het tweede uur niet missen. Daarin zal Karin ons uit de doeken doen wat de sterren voor ons in petto hebben de volgende week en hebben we een akoestisch optreden hier van Aukje met haar nieuwe band. Ze gaat vannacht terug naar Japan voor een toernee, maar heeft nog even tijd voor ons gevonden. En tot slot, zoals u van ons gewend bent, zal Neneh u nog een hint geven voor de altijd lastige muziekquiz van TimmieTV. Neemt u er nog iets te drinken bij, dan beginnen wij hier met een oudje van Mazzy Star.” Pfff, op deze manier word ik een tweede Willem Duys…

3. Wat bewonder je in mensen?
Doorzettingsvermogen. Mensen die alles in de schoot geworpen krijgen zonder er ook maar iets voor gedaan te hoeven hebben, daar heb ik niets mee. Niets positiefs in ieder geval. Maar wanneer iemand zoveel tegenstand van binnen of buiten tegenkomt en dan toch probeert zijn of haar doel te bereiken, dat bewonder ik maar al te zeer. En dan maakt het mij absoluut niet uit of het doel bereikt wordt. Maar dat het geprobeerd is, dat is het belangrijkste. Dat je boven jezelf uit kunt stijgen en iets in jezelf overwinnen kunt.

4. Wat is je allervroegste herinnering?
Zwemles in het Marnixbad. Het Marnixbad is dit jaar gesloten en in de komende jaren komt er een splinternieuw sportcomplex te staan aan het Marnixplein, maar mijn vroegste herinnering moet de zwemles daar geweest zijn. Ik kan me nog herinneren, dat we dan op de woensdag zwemles kregen in het bovenbad. De badmeester vertelde ons dan, dat het heel speciaal was. Dat ze speciaal voor ons er meer water in gedaan hadden en wij mochten dan van de rand een enorme diepte in springen. Als je nog klein bent, dan was dat best wel hoog en eng. Later ben ik wel vaker boven wezen zwemmen. Vanaf de rand was het best een end omlaag voordat je het water in bent, maar in mijn gedachten was het toch veel hoger en stiekem blijf ik dat denken. Dat ik ooit midden in Amsterdam als een adelaar van de rotsen gedoken ben.

5. Met welke ‘belangwekkende persoon’ (zelf in te vullen) zou je graag een keer een goed gesprek voeren en waar over?
Noam Chomsky. Al zou ik waarschijnlijk geen gesprek met hem aan durven gaan, daarvoor staat hij teveel op een voetstuk. Niet alleen is hij de grondlegger van de generatieve grammatica, hij is ook een ware dissident binnen de Amerikaanse (politieke) opinie. Zijn taalkundige werken kan ik niet altijd volgen, maar dat ligt aan mij. Noam Chomsky is en blijft een van de belangrijkste personen in de taalkunde van de vorige (en deze) eeuw.