nachtgedachten

De ramen heb ik tegenover elkaar openstaan en de lage herfstzon laat haar laatste warme stralen de woonkamer binnen. Zachtjes zoemt de computer, als achtergrond voor het geluid van het snelle op- en neergaan van toetsen op mijn toetsenbord. Letters verschijnen op het scherm, terwijl buiten een man zijn schutting schildert. Het is stil in Amsterdam, men maakt zich op voor de winter.

Ik had al een keer meegedaan aan deze sneeuwbal, maar ik was iets te nieuwsgierig om Liesan niet te vragen of zij mij misschien een vijftal vragen wilde stellen. Om het eenjarig bestaan van mijn bescheiden logje te vieren. Of zoiets. Daar gaan we…

The Rules.
1. Leave a comment, saying you want to be interviewed.
2. I will respond; I’ll ask you five questions.
3. You’ll update your website with my five questions, and your five answers.
4. You’ll include this explanation.
5. You’ll ask other people five questions when they want to be interviewed

1. Waarom ben je ooit begonnen met het bijhouden van een weblog?
Omdat het mogelijk is. De website die u nu aan het bekijken bent, bestaat al iets langer dan het weblog en loopt wat uiterlijk betreft dan ook best achter. Ik roep dan maar, dat dat wel komt. En dat komt ook wel, ooit.

Maar zo een twee jaar geleden kwam ik bij het zoeken naar leuke fontjes terecht op de website van Mary Forrest. Nieuwsgierig als ik ben, doorwrocht ik de andere onderdelen van haar website en ze bleek ook een weblog bij te houden. Tot op de dag van vandaag verslind ik haar stukjes, maar ik werd ook al snel nieuwsgierig of en hoe ik zelf zo een weblog op zou kunnen zetten.

Alles elke keer met de hand gaan inkloppen, daar had ik geen zin in. Dus op zoek het betere gereedschap. De uiteindelijke keuze viel al snel op Blogger, al heb ik ook nog wel wat geprobeerd met Pitas, Diaryland en LiveJournal.

Alleen had ik er niet bij nagedacht, dat een weblog natuurlijk ook nog gevuld zou moeten worden. Maar daar worstel ik, nu een jaar later, nog steeds mee. Het verbaast me eigenlijk nog meer, dat enkele van u mijn dingetjes ook nog plezant schijnt vinden om te lezen. Maar die verbazing zullen we maar onder de noemer ‘valse bescheidenheid’ wegschrijven.

In het begin dacht ik ook dat het een heel erg solitaire bezigheid zou zijn, maar u lijkt dat mij niet toe te staan. En dat is maar goed ook…

Aan het uiterlijk van het weblog, en de website in zijn geheel, moet nog het nodige gesleuteld worden. Zo lijkt me de tekst moeilijk te lezen voor kleurenblinden, daar moet dus nog iets aan veranderd worden. Niet dat iemand geklaagd heeft of dat ik op zoek ben naar een zo groot mogelijk publiek. Welnee, omdat het mogelijk is.

2. Wat wil je in dit leven perse nog een keertje doen? / Wat wil je in je leven nog zeker een keertje doen?
Eens even kijken. Mijn zusje bezoeken natuurlijk, meedoen met de popquiz in de Koe en geen laatste worden, heftig verliefd geraken en niet afgewezen worden, afstuderen, voor het eerst in mijn leven werken onder een vast contract (bestaan die nog?) en als grootvader mijn allerliefste kleindochter (ze lijkt dan ook sprekend op haar oma) in het Amsterdams Bos trakteren op een grote pannenkoek met veel ijs en slagroom.

Dat zou ik allemaal in mijn leven zeker en perse een keertje willen doen. Maar het liefst zou ik, al was het maar een keer in mijn leven, een radioprogramma willen presenteren. Een beetje de LPshow nadoen, maar dan anders. “Goedenacht luisteraars, mijn naam is Edwin en ik heet u welkom bij alweer een uur radio bij Veronica FM. Wat kunt u vannacht van ons verwachten? In het eerste uur hebben we de primeur van de nieuwe Neko Case en heeft Liesan een prettig gesprek met Loreena McKennitt over haar nieuwe franstalige album. Maar u moet vooral ook het tweede uur niet missen. Daarin zal Karin ons uit de doeken doen wat de sterren voor ons in petto hebben de volgende week en hebben we een akoestisch optreden hier van Aukje met haar nieuwe band. Ze gaat vannacht terug naar Japan voor een toernee, maar heeft nog even tijd voor ons gevonden. En tot slot, zoals u van ons gewend bent, zal Neneh u nog een hint geven voor de altijd lastige muziekquiz van TimmieTV. Neemt u er nog iets te drinken bij, dan beginnen wij hier met een oudje van Mazzy Star.” Pfff, op deze manier word ik een tweede Willem Duys…

3. Wat bewonder je in mensen?
Doorzettingsvermogen. Mensen die alles in de schoot geworpen krijgen zonder er ook maar iets voor gedaan te hoeven hebben, daar heb ik niets mee. Niets positiefs in ieder geval. Maar wanneer iemand zoveel tegenstand van binnen of buiten tegenkomt en dan toch probeert zijn of haar doel te bereiken, dat bewonder ik maar al te zeer. En dan maakt het mij absoluut niet uit of het doel bereikt wordt. Maar dat het geprobeerd is, dat is het belangrijkste. Dat je boven jezelf uit kunt stijgen en iets in jezelf overwinnen kunt.

4. Wat is je allervroegste herinnering?
Zwemles in het Marnixbad. Het Marnixbad is dit jaar gesloten en in de komende jaren komt er een splinternieuw sportcomplex te staan aan het Marnixplein, maar mijn vroegste herinnering moet de zwemles daar geweest zijn. Ik kan me nog herinneren, dat we dan op de woensdag zwemles kregen in het bovenbad. De badmeester vertelde ons dan, dat het heel speciaal was. Dat ze speciaal voor ons er meer water in gedaan hadden en wij mochten dan van de rand een enorme diepte in springen. Als je nog klein bent, dan was dat best wel hoog en eng. Later ben ik wel vaker boven wezen zwemmen. Vanaf de rand was het best een end omlaag voordat je het water in bent, maar in mijn gedachten was het toch veel hoger en stiekem blijf ik dat denken. Dat ik ooit midden in Amsterdam als een adelaar van de rotsen gedoken ben.

5. Met welke ‘belangwekkende persoon’ (zelf in te vullen) zou je graag een keer een goed gesprek voeren en waar over?
Noam Chomsky. Al zou ik waarschijnlijk geen gesprek met hem aan durven gaan, daarvoor staat hij teveel op een voetstuk. Niet alleen is hij de grondlegger van de generatieve grammatica, hij is ook een ware dissident binnen de Amerikaanse (politieke) opinie. Zijn taalkundige werken kan ik niet altijd volgen, maar dat ligt aan mij. Noam Chomsky is en blijft een van de belangrijkste personen in de taalkunde van de vorige (en deze) eeuw.

Zelfde onderwerp, zelfde dag. Carolien heeft het bedacht en als je mee wilt doen dan graag op 27 september!

Waar in je leven heb je spijt van en waarom?
Kwaad was ik, enorm en ontzettend kwaad. En misschien ook een beetje teleurgesteld. Dat spreekt misschien tot mijn verdediging. Er waren dingen gebeurd, die ik hier niet kan vertellen. Ik heb beloofd, dat met niemand te bespreken en daar hou ik me aan.

Er was tussen ons twee al vaker wel eens iets voorgevallen en ik had al eerder gezegd, dat ze niet meer bij mij hoefde aan te kloppen. Dat hield ik dan een tijdje vol. Maar wanneer ze haar hoofd dan weer om de deur stak, was alles weer vergeten en vergeven.

Deze keer had ik daar geen zin meer in en ik wilde er echt een punt achter zetten. Ik wist precies de woorden te zeggen, waardoor ze nooit meer iets te maken zou willen hebben met mij. De woorden meende ik niet, maar ik had geen puf meer om eens in de zoveel tijd mijn leven zo compleet overhoop te laten halen. Ik dacht toen, dat het beter was voor mijzelf te kiezen. En ik heb nog nooit zo ergens spijt van gehad, als van de woorden die ik toen gezegd heb.

Al ben ik geen godvrezend mens, ik bid van tijd tot tijd dat god haar nu een mooi en liefdevol leven bezorgt. Ze is nog steeds een schat van een meid. Maar wij samen, dat ging op dat moment absoluut niet meer.

De geschiedenis van dit stokje: Maanzaad, Uniquehorn (Kolognist-kampioen 2003), Patrick, Liesan.

“schrijf, teken of fotografeer een oppepper tegen herfstdepressie”

‘Och heden, dat moet wel erg geweest zijn voor Johanna. Haar moeder was vorig jaar al…’
‘…’
‘ Wat zeg je?’
‘…’
‘Ja. Nee. Natuurlijk. Het is ook de tijd van het jaar. Een griepje en het kan voor ons zo maar…’
‘…’
‘Je voelt je ook niet zo lekker? Kom je nog wel eens buiten?’
‘…’
‘Maar natuurlijk, je zoon heeft het natuurlijk ook erg druk. Zal ik je vanavond anders even komen instoppen, zoals we vroeger altijd deden?’
‘…’
‘Hahaha! En je man wist helemaal van niets…’
‘…’
‘*zucht* Mijn vrouw. Wie had kunnen weten weten, dat ze nu naast elkaar zouden liggen…’

Een klein meisje met lange vlechten en een grote roze strik op haar rug komt de oude man tegemoet gelopen. Ze heeft haar jurkje van voren omhoog getrokken, zodat ze er iets in dragen kan.

‘Ik kom vanavond wel even bij je langs.’
‘…’
‘Nee. Geen probleem.’

Het meisje laat een hand van haar jurk los en reikt naar de oude man. Hij kijkt haar aan en uit zijn bezorgde grimas ontwaakt een flauwe glimlach.

‘Tegen etenstijd bel ik je wel terug, de liefde van mijn leven heeft mijn aandacht weer nodig. Ik zie je vanavond. Tot dan Maartje, lieve Maartje.’
‘…’
‘Ik ook van jou.’

De oude man bergt zijn mobiele telefoon op in het boodschappenrekje van zijn rollator. Een twinkeling verlaat zijn ogen.

‘Opa, opa! Kijk eens wat ik allemaal voor u gevonden heb. Opa, wat is de herfst mooi he! Opa, opa, kijk toch eens al die kleuren!’
‘Wat heb je dan voor me, liefje?’

Het meisje laat nu ook de andere hand los van haar jurk en op de grond vallen vele kastanjes, eikels, dennenappels en bladeren in vele kleuren. Ze pakt het mooiste blad uit de hoop en geeft het aan haar grootvader.

‘Deze is voor u, omdat u zo lief bent!’
‘Dank je wel, schat.’
‘En gaan we nu pannenkoeken aan de bosrand eten, opa? Ah toe?’

De man begint te glimmen, hij is een gelukkig man.

‘Natuurlijk meid. En we nemen de grootste met veel ijs en slagroom!’

IJverig het toilet aan het schoonmaken en dan bleekmiddel op je broek krijgen. Nu is dan wel de zomer zo goed als voorbij, maar die vlek krijg ik dus echt nooit meer uit mijn korte broek. *mopper mopper mopper* In zo een humeur kan ik natuurlijk nooit uitleggen, waarom ik zo verzot op de herfst ben.