nachtgedachten

Ik heb er wel een beetje spijt van. Geen schaamte of kwaadheid, want dan had ik het niet moeten vragen. Ik wist immers, hoe hij zou kunnen zijn. Maar een beetje spijt heb ik er wel van, omdat het de rest van de aanwezigen misschien moeilijk gemaakt heeft.

Gisteren was ik naar de muziekquiz en ik had een vriend gevraagd mee te gaan, we moesten immers als team komen. Het was mooi weer en een borrel was al vooraf gegaan aan de eigenlijke quiz. De te herkennen muziekfragmenten bleken moeilijker te zijn, dan ook ikzelf verwacht had en hij begon zijn aandacht te verplaatsen van de quiz naar de mensen die niet meespeelden met de quiz.

Ik vind het al een probleem, noem me een zeur, wanneer mensen tijdens concerten uitgebreid hun dagelijkse beslommeringen gaan bespreken met de mensen die ze al de gehele dag gezien hebben. Laat staan dat iemand hardop gaat praten tijdens een muziekquiz. Er kwamen geen sissende geluiden of boegeroep van de andere spelers, maar ik vond dat dat niet kon. Ik probeerde hem op andere gedachte te brengen, wat enigzins lukte. Toch bleef ik een ongemakkelijk gevoel houden.

We werden overigens grandioos laatste, wat trouwens ook gebeurd zou zijn als we beiden serieus hadden meegespeeld. Ik denk dat ik soms teveel niet opvallen wil.

Ik ben een zeur, alleen geen oude.