nachtgedachten

Gisteravond in de trein terug van de bruiloft van Marieke kwam er opeens een man de coupé binnen met in zijn hand een flinke pak ansichtkaarten. Allereerst dachten we dat hij ze wilde verkopen, maar hij scheen Sasja te herkennen.

Ze had ooit een kaart van hem gekocht, maar zij was dat blijkbaar volkomen vergeten. Ze mocht een kaart uitkiezen en ik kreeg er ook een, want de man was in een goede bui. Hij vertelde nog dat hij ooit verwaald was, maar nu het licht gezien had. Sasja en ik hadden dezelfde kaart.

‘Dat moet wel voorbestemd zijn!’, riep de man uit, terwijl hij naar de volgende coupé liep. Het is maar goed dat mijn hart al half gevuld is, want Sasja keek mij aan met een gezicht van wanneer Pasen en Pinksteren op één dag vallen. Wat mij betreft, mogen die dagen best hun eigen plek op de kalender behouden. Maar zo eens in de zoveel tijd is het wel weer aardig haar te zien en te horen praten. Dat het goed met haar gaat.