Vanochtend opgestaan en meteen de ramen opengezet, buiten waren de regenfluiters al luidruchtig. De wasmachine aangezet, de afwas van twee dagen gedaan (niet vergeten morgen nieuwe fles afwasmiddel te kopen) en tijdens de droger onder de douche gestapt.
De regen plenste tegen de ramen voor. Met de stofzuiger het huis door, de radio meldde dat de koninklijke familie achter op schema ligt. Hoeveel klompendansen kan een mens velen? Nog even geen zin om te gaan dweilen, buiten worden de straten almaar natter.
Dit jaar ook voor mij maar even geen bier, vette hap en iets wat voor dansen door moet gaan. De dag nuttig doorkomen met achterstallig onderhoud, wat telefoontjes en Mazzy Star op de achtergrond. Vind het eigenlijk wel best zo, straks de drukte opzoeken om voetbal te kijken.
Gisteravond in de trein terug van de bruiloft van Marieke kwam er opeens een man de coupé binnen met in zijn hand een flinke pak ansichtkaarten. Allereerst dachten we dat hij ze wilde verkopen, maar hij scheen Sasja te herkennen.
Ze had ooit een kaart van hem gekocht, maar zij was dat blijkbaar volkomen vergeten. Ze mocht een kaart uitkiezen en ik kreeg er ook een, want de man was in een goede bui. Hij vertelde nog dat hij ooit verwaald was, maar nu het licht gezien had. Sasja en ik hadden dezelfde kaart.
‘Dat moet wel voorbestemd zijn!’, riep de man uit, terwijl hij naar de volgende coupé liep. Het is maar goed dat mijn hart al half gevuld is, want Sasja keek mij aan met een gezicht van wanneer Pasen en Pinksteren op één dag vallen. Wat mij betreft, mogen die dagen best hun eigen plek op de kalender behouden. Maar zo eens in de zoveel tijd is het wel weer aardig haar te zien en te horen praten. Dat het goed met haar gaat.
Donderdag komt er een grote rode bank. In mijn dromen is die bank zo groot, dat het mijn hele kamer vult en er geen plaats meer zal zijn voor mij. Dan kan ik over de bank heen naar de radio, dat zal me toch wat worden. Maar donderdag heb ik dan eindelijk een lekkere hang- en ligbank en nog wel een vuurrode ook. Heerlijk!
Eigenlijk zou ik u even moeten laten weten hoe het mij gaat. U weet wel, zo in mijn nieuwe woning. Ik moet zeggen dat het me wel goed bevalt, alhoewel het wel veel schoonmaakwerk is. Maar ik woon op een rustige trap en heb een balkon met uitzicht op de watertoren. Zo met dat mooie weer zet ik mijn krukje ’s middags buiten en kan dan daar heerlijk zitten genieten van de zon tot dat-ie al rodend ondergaat. ’s Morgens komen de zonnestralen dan weer mijn slaapkamer binnen om mij te wekken. Dat is toch meer dan heerlijk, zeg nu zelf.
Eerst had ik ook nogal wat redenen om geen droger te nemen, maar ik niet meer zonder kunnen. Binnen drie uur alle huishoudelijke doeken weer schoon en droog in de kast, doe dat maar eens na zonder zo een makkelijk ding. Dan maar geen vakantie dit jaar, maar ik ben er gelukkig mee.
Vrienden en familie komen wel een langs en dan beginnen sommige lastig te doen, dat ik geen bier in huis heb. Het spijt me voor iedereen, maar ik drink geen alcohol. Althans, thuis niet en zeker niet alleen. Ik ben het niet gewend en wil er ook niet aan wennen.
Verleden week heb ik hier voor het eerst eters gehad en daar ging toch wel behoorlijk wat drank doorheen, maar ik was voorbereid en had wat gehaald. Stom was wel, dat ik te weinig goelasj gemaakt had. Dat overkomt me eigenlijk nooit, maar juist nu wel. Ik kon me wel voor mijn hoofd slaan! Maar ze vonden het wel lekker en ikzelf was ook wel enigzins ontspannen (het was toch een soort van proberen).
Nee, dit is een lekker huis in een gezellige buurt in een mijn stad. Ik voel me er wel thuis.