nachtgedachten

Gisteren even een wandeling naar de Rozengracht gemaakt, moest er even uit. Je waardeert pas het gewone slenteren, wanneer je dat een tijd niet zonder straf hebt kunnen doen.

Even langs geweest bij de Plaatboef en de muziek uit de film Ramses gekocht, een cd-collectie is niet compleet zonder de emotionele en Romantische muziek van Ramses. Ik weet niet of ik naar de documentaire over hem zou willen gaan kijken, je wilt hem immers blijven herinneren zoals hij zo vaak op televisie verscheen. En dan wil je niet weten over zijn gewezen alcoholprobleem of over de aftakeling van zijn lichaam in het verzorgingstehuis.

Boudewijn Büch is zaterdag overleden. Je kunt het niet bevatten dat iemand er van de één op de andere dag niet meer zijn kan, dat het eigenlijk een klein wonder is dat we elke dag weer levend wakker worden. Rondom Büch zingen er een hoop verhalen rond, en nog meer verhalen komen er nu naar boven. Ik wil die verhalen niet weten, ik wil hem blijvend herinneren zoals eenieder hem nu nog weet te herinneren. Hem herinneren als de wat warrige oom met allerlei vreemde obsessies en die grote verzameling. En met die liefde voor de Rolling Stones, die je pas begreep wanneer hij er passievol over begon te praten. Muziek als medicijn, wellicht.

Ik ben dan zo bang / Dat de eenzaamheid zal blijven / Dat ik altijd zo zal lopen / Op onmogelijke uren / Dat ik eraan zal wennen / Dat dit zal blijven duren.