Gisteren even een wandeling naar de Rozengracht gemaakt, moest er even uit. Je waardeert pas het gewone slenteren, wanneer je dat een tijd niet zonder straf hebt kunnen doen.
Even langs geweest bij de Plaatboef en de muziek uit de film Ramses gekocht, een cd-collectie is niet compleet zonder de emotionele en Romantische muziek van Ramses. Ik weet niet of ik naar de documentaire over hem zou willen gaan kijken, je wilt hem immers blijven herinneren zoals hij zo vaak op televisie verscheen. En dan wil je niet weten over zijn gewezen alcoholprobleem of over de aftakeling van zijn lichaam in het verzorgingstehuis.
Boudewijn Büch is zaterdag overleden. Je kunt het niet bevatten dat iemand er van de één op de andere dag niet meer zijn kan, dat het eigenlijk een klein wonder is dat we elke dag weer levend wakker worden. Rondom Büch zingen er een hoop verhalen rond, en nog meer verhalen komen er nu naar boven. Ik wil die verhalen niet weten, ik wil hem blijvend herinneren zoals eenieder hem nu nog weet te herinneren. Hem herinneren als de wat warrige oom met allerlei vreemde obsessies en die grote verzameling. En met die liefde voor de Rolling Stones, die je pas begreep wanneer hij er passievol over begon te praten. Muziek als medicijn, wellicht.
Ik ben dan zo bang / Dat de eenzaamheid zal blijven / Dat ik altijd zo zal lopen / Op onmogelijke uren / Dat ik eraan zal wennen / Dat dit zal blijven duren.
De sportvrouw van het jaar 2002 is al bekend, ik kan me namelijk niet voorstellen dat er een vrouw komt die nog beter presteren zal. Of het moet dat er een schaatster wereldkampioen wordt, maar Pasen en Pinksteren vielen ook dit jaar niet op één dag. Tijdens het wereldkampioenschap turnen heeft Verona van der Leur de zilveren medaille op het onderdeel vloer gewonnen. Natuurlijk zullen zij en de rest van het Nederlandse team in de toekomst alleen maar beter gaan turnen, maar dit jaar is het omslagpunt en dat kan niet anders dan beloond worden met de uitverkiezing tot sportvrouw van het jaar. En ik duld dit jaar geen tegenspraak.
Vanmorgen weer bij de huisarts geweest. Nu de ergste pijn voorbij is, heb ik oefeningen gekregen om de gewrichten weer op hun plaats te krijgen. Ik moet tweemaal daags tien keer de hoelahoep-beweging doen met één hand tegen de muur. Het ziet er lachwekkend uit, maar het schijnt wel te helpen. Ik vertrouw hem compleet, zolang er maar geen webcam op mij gericht is tijdens de oefening.
Ik zag je lopen, ik liep je voorbij en ik wou wat bedenken, maar jij bedacht dat voor mij en… Je zei niets, keek mij wel aan. Ik stapte uit op de vierde etage, ik moest nodig naar het toilet. Jij ging met je zus naar de Chill-out. ‘kTwijfel gewoon teveel.
Natuurlijk lees ik graag de gedachten van anderen. Menig autobiografie, dagboek en weblog doorworstel ik met meer dan normale interesse. Het stilt niet alleen een zekere voyeuristische interesse, maar verschaft tevens inzicht in andere mensen en dat kan volgens mij nooit kwaad. Dat een persoon een andere mening heeft, wil niet zeggen dat jij geen gelijk hebt. Vreemd is nu dat ik bij het lezen ervan er niet echt stil bij sta, dat deze personen ook in het echte leven bestaan. Ik durf zelfs te beweren dat het me totaal niet interesseert hoe die persoon eruit ziet, het gaat om wat hij of zij neerpent. Die voormalige Bondgirl met een eigen column in Weekeinde mag er volgens velen dan wel leuk uitzien, het is en blijft het enige gedeelte van de bijlage dat ik oversla. Charis heeft een afbeelding van haar webcam boven haar log staan, ik blijf erbij dat ik naar haar website ga vanwege de alledaagse bijdragen in haar weblog. Het zou me denk ik zelfs storen wanneer ze opeens sexy opnamen zou maken met haar webcam.
Al zolang het op het internet verschijnt, lees ik het weblog van Mary Forrest. Haar schrijfstijl is subliem, zij is een magnifieke beschouwer van de zaken die om haar heen gebeuren en weet cynisme en humor tot een prachtig mengsel samen te brengen. Kortom, zij is mijn grote voorbeeld. Dan is het bevreemdend dat ik me eigenlijk nooit afgevraagd heb hoe zij eruit ziet. Omdat ze een groter aantal foto’s in haar weblog gezet heeft, kan ik daar nu niet meer omheen. *zucht* Van zo iemand wil je toch altijd en eeuwig een appel aanpakken met sint Maarten en die vrucht nimmernooitniet meer wassen. Ik heb dan wel geen tijdschriften te verkopen, maar zou ze met mij wel willen trouwen? Had ik ook al gezegd dat ze één van de beste persoonlijke websites ter wereld heeft? Ik ga maar even een koude douche nemen.
Wakker geworden met een zeurende pijn onderin mijn rug. Gelukkig helpen de pijnstillers nog steeds door, anders zou het een herhaling van gister geworden zijn. Voorzichtig bewegen. Maar niet te voorzichtig, anders gaat het nooit over. Gisteren heb ik het voor de rest even rustig aangedaan, ook niet geschreven. Even 24 gekeken en Ajax zien verliezen en toch winnen. Daarna naar bed gegaan en gelukkig in slaap gevallen. De huisarts had het over valium, wanneer ik niet zou kunnen slapen. Om de één of andere reden wil ik dat pas in het uiterste geval slikken gaan. Ik slik nu al codeïne tegen de pijn, dat lijkt me op het moment wel voldoende. En dat is het ook. Vandaag ga ik weer verder met schrijven, want dat moet ook gebeuren. En vanavond aan de boerenkool!