nachtgedachten

Vandaag weer een stap gezet in de richting die mij weg zal voeren van mijn huidige werkplek. Natuurlijk ben ik jaloers op degenen die reeds met en gerust hart kunnen uitzien naar wat januari hen brengen zal, hoezeer ik ze dat ook gun. Maar ik moet dat geruste hart ook zelf vinden gaan. Ik ben degene die de gevallenen overleefd heeft, de gevoeligen die hier hadden moeten staan met rechte rug. Wellicht met meer recht dan ik, met meer redenen en met meer ambitie. Met meer gevoel. Rondom mij zie ik dat veel mensen een hoge mate van onschuld koppelen aan vlijmscherpe ellebogen. Dat eerzucht en drang naar het grote geld het motief geworden is voor hun bestaan op aarde. Dat medeleven ingegeven is door een aanzet hoger geplaatsten te paaien. Waar is het gevoel dan gebleven? Heeft zij dat meegenomen toen ze besloot dat het genoeg was? Moet ik mee in deze mallemolen? Kan ik niet mijn eigen plan trekken, doen wat mijn gevoel me ingeeft? Omgaan met mensen louter omdat ik deze mensen mag en niet omdat zij mij verder kunnen helpen de maatschappelijke ladder op? Twee vingers diep, maar moet ik dan de angst voor mijn geweten inslikken en braaf meedoen? Iedereen doet dat toch? Vandaag heb ik weer een stap gezet in de richting die mij weg zal voeren van mijn huidige werkplek. Ik heb mijn cv herschreven en ga het nog één keer helemaal doorlezen. Daarna moet ik even iemand opbellen en vervaag ik tot een muisgrijze netwerker tegen wil en dank. Zij zou het allemaal niets gevonden hebben, maar ik ben minder dapper dan dat zij ooit geweest is. Eerst Rome zien branden en dan sterven…