nachtgedachten

Dinsdag had ik een laatste persoonlijk gesprek met de loopbaanconsulente en dat verliep heel anders dan de eerste keer. Ik vermoed dat dat vooral lag aan mijn instelling, die veel meer pro-aktief was dan de eerste keer. Toendertijd wist ik niet wat te verwachten, dus was dat dan ook de eerste vraag die ik twee dagen geleden aan haar stelde. Ik kan het me nog niet voorstellen, maar het lijkt erop dat de toekomst nog niet zo somber is als ik wel gedacht had. Ik ben blij.

Vandaag weer een stap gezet in de richting die mij weg zal voeren van mijn huidige werkplek. Natuurlijk ben ik jaloers op degenen die reeds met en gerust hart kunnen uitzien naar wat januari hen brengen zal, hoezeer ik ze dat ook gun. Maar ik moet dat geruste hart ook zelf vinden gaan. Ik ben degene die de gevallenen overleefd heeft, de gevoeligen die hier hadden moeten staan met rechte rug. Wellicht met meer recht dan ik, met meer redenen en met meer ambitie. Met meer gevoel. Rondom mij zie ik dat veel mensen een hoge mate van onschuld koppelen aan vlijmscherpe ellebogen. Dat eerzucht en drang naar het grote geld het motief geworden is voor hun bestaan op aarde. Dat medeleven ingegeven is door een aanzet hoger geplaatsten te paaien. Waar is het gevoel dan gebleven? Heeft zij dat meegenomen toen ze besloot dat het genoeg was? Moet ik mee in deze mallemolen? Kan ik niet mijn eigen plan trekken, doen wat mijn gevoel me ingeeft? Omgaan met mensen louter omdat ik deze mensen mag en niet omdat zij mij verder kunnen helpen de maatschappelijke ladder op? Twee vingers diep, maar moet ik dan de angst voor mijn geweten inslikken en braaf meedoen? Iedereen doet dat toch? Vandaag heb ik weer een stap gezet in de richting die mij weg zal voeren van mijn huidige werkplek. Ik heb mijn cv herschreven en ga het nog één keer helemaal doorlezen. Daarna moet ik even iemand opbellen en vervaag ik tot een muisgrijze netwerker tegen wil en dank. Zij zou het allemaal niets gevonden hebben, maar ik ben minder dapper dan dat zij ooit geweest is. Eerst Rome zien branden en dan sterven…

Koninginnedag 2002

daar zijn ze
moet je ze zien
ze doen het goed

en daar stond ik
dat was mijn plaats
naast haar

Ik weet niet wie ervoor gezorgd hebben dat Komrij tot dichter des vaderlands verkozen is, ik blijf erbij dat Rutger Kopland een veel betere keuze geweest zou zijn. Het gedicht naar aanleiding van prins Claus:

Bij de dood van een prins

Werd hij niet, toen liefde hem tot ons voerde,
Met geweld en hatelijkheid verwelkomd?
Vreemdeling te midden van volk dat niet vroeg
Naar wat hij zelf dacht
Oude wonden eerde hij prinsgewijs, door
Sinds die dag het volk tegemoet te treden
Met discretie, intelligentie, humor-
Vreemde talenten.
Nu hij dood is lijkt ook zijn aard begraven:
Wrok en kleinheid maken opnieuw de dienst uit.
Tranen zie ik? Valt van dit volk de rouwklacht
Nog te vertrouwen?

vatte volgens mij niet het gevoel dat bij mij leeft. Een dichter mag best kritisch zijn, maar is dat ook de taak van de dichter des vaderlands? De woorden van Claus tijdens Koninginnedag, verwoordt door Huub Oosterhuis tijdens de dienst in Delft, gaven dat gevoel zoveel beter weer. Ik vraag me af wat Kopland geschreven zou hebben.